189Kahraman Shay
bu yazıyı olci efendi 3 Eylül 2007 tarihinde yazdı
Mükemmel bir yazı..
Tamamını okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Okuma ve öğrenme zorluğu çeken çocuklara özel egitim veren bir okul için
bağış toplama yemeginde, çocuklardan birisinin babası katılımcılar tarafindan asla unutulmayacak bir konuşma yaptı. Okula kendini adamış
ögretmenleri kutladıktan sonra şoyle bir soru sordu: “Dışardaki etkenler
tarafindan etkilenmedikçe doga herşeyi mukemmel bir sekil ve sırada yapıyor.
Ama yine de oglum Shay, diger cocukların ogrendikleri gibi ögrenemiyor.
Diger cocuklarin anlayabildikleri gibi anlayamıyor. Oğlumda dogal olmasi
gereken şeyler nerede?”
Bu soru karşısında dinleyiciler sessiz kaldılar.
Baba devam etti. “Ben inaniyorum ki, dünyaya fiziksel ve zeka engelli Shay
gibi bir cocuk geldiginde, gercek insan dogası kendini gösterme fırsatını
buluyor ve bu da insanların o çocuga davranış sekillerinde kendini
gösteriyor.”
- Ve sonra asagidaki hikayeyi anlatmaya basladi:
Shay ve babasi bir gun parkta Shayin tanidigi birkac cocugun baseball
oynadiklarini gorduler. Shay sordu, “Acaba oynamama izin verirler mi?”
Shay’in babasi cogu cocugun Shay gibi bir cocugun takimlarinda oynamasini
istemeyeceklerini ama ayni zamanda eger ogluna izin verirlerse oglunun o cok
ihtiyacini duydugu, engellerine ragmen baskalari tarafindan kabul edilmenin
ozguveni ve sahiplenme duygusunu verecegini de biliyordu.
Shay’in babasi cocuklardan birinin yanina yaklasti ve (fazla birsey
beklemeyerek) Shay in oynayip oynayamayacagini sordu. Cocuk soyle
danisabilecegi birilerine bakti ve sonra “Su anda 6 sayi gerideyiz ve oyun
sekizinci turunda. Herhalde takima girebilir ben de onu dokuzuncu turda
vurucu olarak sokmaya calisirim” dedi.
Shay buyuk bir gayretle takimin yanina gitti ve yuzunde kocaman bir
gulumseme ile takim t-shirtini giydi. Babasi gozunde yas, kalbi sicak
duygularla dolu onu izledi. Cocuklar oglunun kabul edilmesinden dolayi
babanin mutlulugunu gorduler. Sekizinci turun sonunda Shay’in takimi birkac
puan kazandi ama hala 3 sayi gerideydi. Dokuzuncu turun basinda Shay
eldiveni eline gecirdi ve sag acik sahaya cikti. Ona dogru hic top isabet
etmemesine ragmen oyunda olmaktan son derece mutluydu ve babasi ona
tribunlerden el salladigini gordugunde yuzunde kocaman bir gulumseme vardi.
Dokuzuncu turun sonunda Shay’in takimi yine puan kazandi. Simdi butun
kaleler doluydu, oyunu kazanma sansi ortaya cikmisti ve topa vurma sirasi
Shay’e gelmisti.
Bu noktada Shay’in vurucu olmasina izin vererek oyunu kaybetme riskini mi
almaliydilar? Sasirtici bir hamleyle Shay’e sopayi verdiler. Herkes topa
isabet ettirme sansinin sifir oldugunu biliyorlardi cunku birakin topa
vurmayi Shay sopayi bile elinde tutmasini bilmiyordu.
Ama Shay sahaya ciktiginda top atici, diger takimin kazanma sanslarini bir
kenara birakarak Shay’e bu firsati tanidiklarini gorunce birkac adim one
giderek yumusak bir sekilde topu Shay’e dogru firlatti. Ilk topa Shay
zorlukla sopayi savurdu ama iskaladi. Atici tekrar birkac adim one dogru
geldi ve topu yine yumusak bir sekilde Shay’e dogru atti. Shay sopayi
savurdu ve hafifce topa dokunarak yere aticiya dogru vurdu.
Oyun simdi bitecekti. Atici topu yerden aldi ve ilk kaledeki adamina
kolaylikla atabilecek ve Shay’i sobeleyerek oyunu bitirebilecekti.
Ama atici topu aldi ve ilk kaledeki adaminin basinin uzerinden diger takim
arkadaslarinin erisemeyecegi yere firlatti.
Tribunlerdeki herkes ve iki takimda bagirmaya basladilar, “Shay, ilk kaleye
kos, ilk kaleye kos!” Shay hayatinda hic bu kadar uzaga kosmamisti ama ilk
kaleye gidebildi. Saskinliktan buyumus gozleriyle yere coktu.
Herkes bagirmaya devam etti, “Ikinci kaleye kos, ikinci kaleye kos” Nefes
nefese Shay zorlukla ikinci kaleye kosabildi. Shay ikinci kaleye geldigi
sirada acik sahada diger takimdan biri topu almisti … takimin en kucugu
olan bu cocuk kahraman olma sansini elinde tutuyordu. Topu ikinci kaledeki
adamina atabilirdi ama top aticisinin niyetini anladigindan o da kasitli
olarak topu ucuncu kaledeki arkadasinin basinin uzerinden atti.
Herkes bagiriyordu, “Shay, Shay, Shay, butun yolu kos Shay”
Karsi takimdan birinin yardim ederek onu ucuncu kaleye dogru dondurmesiyle
Shay ucuncu kaleye kosabildi, “Ucuncuye kos! Shay, ucuncuye kos!”
Shay ucuncuye gelirken diger takimdaki cocuklar ve seyirciler ayaga
kalkmislardi ve bagiriyorlardi, “Shay, hepsini kos! Hepsini kos!” Shay
hepsini kostu ve oyunu takimi icin kazanan bir kahraman olarak herkes
tarafindan alkislandi.
“O gun”, dedi babasi, gozlerinden yaslar asagiya dogru suzulerek,
“iki takimdaki cocuklar da dunyaya bir parca sevgi ve insanlik getirmeyi
basardilar”.
Shay bir sonraki yaza yetisemedi. O kıs öldü. Bir kahraman oldugunu ve
babasini mutlu ettigini ve eve geldiginde annesinin de gozyaslari icinde
onu kucakladigini asla unutmadi.
001: m.sezer muğal,
bu yorum 13 Ocak 2008 # 19:45'de yazıldıvalla hepsini okuduk yani güzeldi ben hep yazmak istemişimtir böyle şeyler ama bir türlü yapamadım neyse güzel olmusş ALLAHA emanet ol
002: m.sezer muğal,
bu yorum 13 Ocak 2008 # 19:46'de yazıldıha unutmadan bir daha ki sefere biraz kısa yazarsan iyi olur bence…
2 yorum