347Sokagin Hikayesi - 1

bu yazıyı doxa efendi 8 Mart 2009 tarihinde yazdı

İçinde yığılan bir çok kelimenin, ruhunun düğümlerinin, çözümsüzlüklerinin çözümünü hep kendinde aradın. Ve bir gün ansızın farkettin ki…Tüm çelişkilerinle sen bir insansın.İnsan olmanın en olağan hali çözümsüzlükteydi.  Anladın ve her çözümün yine insan da olduğunu farketiin. Bu yüzden vurdun sokaklara kendini. Aradığın cevap oradaydı, biliyordun. Sokakta, insanda, onların yüzlerinde, sende…

Önceleri şaşkın bir çocuk gibiydin.Binlerce yüzün gerçekliğini görür gibiydin.Sanki içlerini okuyordun. Sanki en gizil yaralarını görüyordun. sanki çok mu fazlaydı tüm bu acı gerçeklik?

Sonra yalnız olmadığını anladın. Devam edenleri, yılmayanları gördün. Sonra bir de aşkı…