349Yalnızlık-Ev yaşamı

bu yazıyı doxa efendi 8 Mart 2009 tarihinde yazdı

Sabah gözlerinizi açtınız…Tamam tamam sabah değil. Benim gibi wampir hayatı yaşıyorsanız, akşamüstü uyanırsınız. neyse gözlerinizi yeni bir güne/geceye açtınız. üstelik keskin bir tiner kokusuyla… kokuyu takip ettiniz, arka odalardan birinden geliyor. yeni uyanmış biri için fazla gürültülü bir punk şarkısı beyninizi zorluyor, koku gitgide artıyor üstelik şimdi boya kokusu da alıyorsunuz. gözlerinizi zar zor açıyorsunuz. ve vardınız son oda da kızılca kıyamet… kapıyı açtınız!

uyku sersemi anahtarı arkadaşlarınıza verdiğinizi unuttunuz tabi :) tamam bunlar benim başımdan geçiyor ama bir dinleyin. Yıllar önce erkek arkadaşımın ev arkadaşıydı. çok kavga ederdik. kitabı niye oraya koydun? ekmek almayı unutma demedim mi? bir şeyi kullandıktan sonra yerine koy erkann! evet evet bu cümleleri hayli çok söylüyordum. hatta bağırarak…onca zaman sonra maddi koşullar, şartlar ve tesadüflerle yeniden bir araya geldik. ve evet artık o erkek arkadaşımın değil, benim ev arkadaşım oldu. arka odanın gürültüsü tamamen ondan kaynaklanıyor. eve taşınmadan önce boya yapıyor. benim için sabahın körü ve kahvemi boya kokusu eşliğinde içiyorum. kahvaltı hazırladm, elimde bir edabiyat dergisi var. Milen Kundera’nın edebiyatı hakkındaki makaleyi, Erkan ve sevgilisinin gülüşmeleri eşliğinde okuyorum. Mutfakta arkam dönük bir şekilde oturuyorum. kahvem ve dergim… her zamanki ben..

ama işte bugün her zaman ki gibi değil.. artık yalnız ve huzurlu kahvaltılara son! Uzun bir dönem yalnız yaşadıktan sonra evde birilerinin olması hayli ilginç oluyor sizin için. ilginç mi dedim? Zor demeliydim. artık aradığım herşeyi yerinde bulamayacağım. ansızın kahvenin bittiğini fark edeceğim.oysa içmemişim. benim olmayan bulaşıklar yığılcak. her daim gürültü olacak. tanımadığım insanlar evime misafirliğe gelecek. Tamam tamam sinirlerim bozuldu biraz. yalnız yaşamaya alışmak ve onun getirileri işte!

İnsanlara neden yalnız yaşamak zor gelir anlayamıyorum. bana göre bir insanla yaşamak zor çünkü. sürekli yalnızlıktan korkmuyor musun? evde tek başına korkmuyor musun? gibi sorular yöneltiliyor halinden hayli memnun olan bana. çok önceleri öğrenmiş olmalıyım asıl korkulması gerekenin insanların içinde olduğunu. yine de arkadaşlarla yaşamanın güzel yanları vardır dimi? hadi avutun beni biraz:) yok yok öğrencilik hayatım boyunca yalnız yaşamadım tabi. hayli güzel ve kalabalık anılarım var küçücük evlerde.

belki artık kahve ve dergimle sessiz bir kahvaltı yapmayacağım ama kalabalık ve eğlenceli bir güne başlangıçlar olcak kahvaltılar. son ses müzik açıp birbrimizi bağıracağız belki ama, müzik eşliğinde beraber de içicez ev arkadaşlarımla. üstelik evde bir çiftin (erkan ve sevgilisinin) olmasının güzel bir yanı daha olabilir ha! aile modunda yaşayabiliriz bende onların kçük kızı:) aramızda böyle bir şaka bile gelişti şimdiden. öte yandan tekrar erkanın yanında olmak beni eski anılara götürüyor. üniversiteye geldiğim ilk yıllarda tanışmıştım onla. konserler, yolculuklar, gece yarıları fotoğraf çekimi için dışarı çıkmalar, alışveriş merkezinin sepetleriyle otoparktaki oyunlar :) çılgınca şeylerdi. şimdi durulduk ve o zamanki hallerimize gülüyoruz.Eskiden daha kalabalıktık ve daha çocuktuk:)

Üniversitedeki son 4 ayımı ilk yllarımdan tanıdığım bir arkadaşımla geçirmek iyi bir fikir olabilir :) tamam tamam huzuru kaçmış bir ben, kendi kendini avutuyor. ama bilirsiniz işte, alışkanlıklar!yine de içerideki kahkhalara eşlik etmek için yanlarına gidiyorum. hoşgeldin yeni ev arkdaşları! hoşgeldin yeni düzen!